Wereldhumanismedag. Hoe ga jij het vieren?

Volgens Esther Wit zit het diep in de mens om betekenis te geven aan datgene wat er om hem heen gebeurt. Een ritueel is een handeling die je verricht, waardoor je betekenis kunt ervaren dingen kunt doorleven.

Kunst kan daarbij een prachtige dimensie aan toevoegen, denkt kunstenares Ida van der Lee. Zij definieert een ritueel als: ‘Een geregisseerde gebeurtenis rondom een vraag of kwestie. Plaats, object, aanleiding, klank, handeling en tekst spelen een rol. en ritueel kan volgens haar prima zonder de cliché hartjes, steentjes, rozen en ballonnen en ze ziet een belangrijke rol weggelegd voor kunst. Want kunst stimuleert verbeeldingskracht en poëzie, verbeeldt schoonheid en is modern en eigentijds.

Denk daarbij aan:
– Iets eten
– Dragen van speciale kleding
– Een dans
– Het lezen van een gedicht

(Bron: humanistischealliantie.nl)

Ooit ontdekt dat poëzie nuttig kan zijn? Een gedicht, een strofe, een enkele zin, geven houvast in tijden van vertwijfeling of verlies. Er zijn opbeurende gedichten, gedichten die troosten. Ze houden een spiegel op, en vormen een vertrekpunt naar meer poëzie die zich hardop laat lezen of zich zachtjes laat fluisteren. Probeer het eens met deze selectie.

Buiten, zoek het buiten: in je eigen omgeving of op een voor jou nieuwe plek. Kijk om je heen, kijk echt. Probeer ontvankelijk te zijn voor vormen, kleuren, golven, vlakken, rondingen. Stel je open, open voor wat zich aan je tonen wil. Dat kan van alles zijn: de natuur in al haar gedaanten, maar zeker ook alles wat wij mensen maken: beelden, liedjes, mode, graffiti, lichtsculpturen, glas in lood, architectuur, foto’s, kunst op vensterbanken, soundscapes…

Kijk en luister
Kies er eentje, die je raakt en blijf daar een tijdje staan, zitten, liggen. Kijk en luister op je gemak, liefst eerst alleen zintuigelijk. Wat zie je? Wat hoor je? Wat gebeurt er? Daarna met je gevoelens, gedachten: Wat wenkt je? Wat stoot je af? Wat roept het werk bij je op? Associaties? Vragen? Acties? Waar zet het je toe aan?

Als je wilt, maak een praatje met een voorbijganger over wat je daar doet, wat je gewaarwordt. Vraag vrijmoedig wat hij of zij ziet. Deel elkaars verwondering, afkeer, beleving. Als je wilt, pak iets van wat daar is (een voorwerp, wat afval, steentjes, takjes) of maak een foto, een opname en maak daar geïnspireerd door het kunstwerk of door jullie ontmoeting iets nieuws van. Deel dat met mensen om je heen. Het gaat niet om iets groots, meeslepends, wel om iets wat jou raakt, wat jou/jullie verbindt, verwondert of tot actie aanzet

Bron: Marcelle Mulder op humanistischverbond.nl

In de Living Library lees je geen boeken, maar mensen. Interessante mensen, die je in het dagelijks leven niet snel spreekt. Ieder ‘levend boek’ heeft zelf te maken met een bepaald vooroordeel. Zo kun je ‘boeken’ lenen met titels als ‘Transgender’, ‘Ex-gedetineerde’ of ‘Blind’. In een open gesprek mag alles gevraagd en besproken worden. De Living Library is een van oorsprong Deens concept om vooroordelen te onderzoeken en tegen te gaan. Op een hele simpele manier: door onbevangen met elkaar in gesprek te gaan.
Naar de Living Library

Kijk voor een actueel overzicht op museum.nl

Een goed gesprek, hoe voer je dat eigenlijk? Wat heb je daarvoor nodig? En kun je eigenlijk alles maar zeggen wat je wilt? Is het mogelijk om ons opnieuw aan elkaar te verbinden, zonder dat je het met elkaar eens hoeft te zijn? Ga bijvoorbeeld met elkaar in gesprek. Wat betekent vrijheid voor jou? Hoe kun je meer vrijheid ervaren? Zit er een grens aan vrijheid? In welke zin? Luister naar de ander vanuit nieuwsgierigheid: wat is er nieuw aan deze zienswijze, en vanuit welke achtergrond is deze zienswijze ontstaan? Vraag: kan je daar nog iets meer over vertellen? Op welke punten komt jullie zienswijze overeen? Waarin verschillen jullie? Is er iets waar spanning bij op te merken is? Iets wat je niet durft te vertellen? Zo ja, hoe zou dat komen? Voel je vrij om te onbelemmerd uit te spreken? Wat heb je daarvoor nodig? En de ander?

<iframe width=”1280″ height=”720″ src=”https://embed.vpro.nl/player/?id=VPWON_1288622&profile=human&sharing=1″ frameborder=”0″ scrolling=”no” allow=”encrypted-media; autoplay; fullscreen”></iframe>

In een gesprek met anderen kom je vaak verder dan in je eentje. In een gesprek verwoord je je gedachten en gevoelens. Verwoorden betekent ook dat je jezelf terug hoort. Zo krijg je door je uit te spreken vaak voor jezelf pas duidelijk waar je mee bezig bent, welke vragen je hebt, wat je zou willen leren. (Bron: Oefeningen voor het leven.)

Door te schrijven geef je je gedachten vorm. Op die manier sta je even rustig stil bij wat je hebt meegemaakt, wat je doelen zijn, wat je ervaren hebt, wat goed en niet goed ging en welke criteria je daarvoor hanteert. Dit kan in dagboekvorm maar ook via essays of verhalen. Door dingen voor jezelf op te schrijven, dwing je jezelf de soms rommelige gedachten en gevoelens wat duidelijker te krijgen. Een dagboek is een gestructureerde manier om met jezelf in gesprek te zijn. Een dagboek terug lezen kan een vorm van zelfkennis worden. Waar was een tijdje geleden mee bezig? Wat is er veranderd? (Bron: Oefeningen voor het leven.)

Stel voor jezelf vast: wat is echt belangrijk? Wat zijn zijpaden? Welke waarden hang ik aan?
Met een waardenhiërarchie alleen ben je er niet. Het komt natuurlijk aan op de ‘uitvoering’. Wat betekent het dat ik ‘duurzaamheid’ belangrijk vindt? En hoe verhoudt zich dat tot de waarde die ik aan ambitie hecht. Je waarden en doelen zijn niet automatisch op elkaar zijn afgestemd. En je kunt niet alles willen en worden. Levenskunst is ook een kunst van de beperking. (Bron: Oefeningen voor het leven.)

En denk na over de vraag, waar gaat het om als je praat over vrijheid? Is vrijheid iets dat je krijgt, dat je kunt bezitten, maar ook kwijt kunt raken? Of ben je vrij? (Bron: Ronald Wolbink, over de Stoïcijnse uitdaging)

Of neem het boek mee van Nanda van Bodegraven, ‘De mens als gedachtendier’, verwonder je over de wording van het gedachtendier mens. Over de betovering van ons ogenschijnlijk gewone leven. Hoe alledaagse vanzelfsprekendheden, zoals zintuiglijke waarnemingen, sociale emoties of ons taalgebruik, buitengewoon worden als je ze door een wetenschappelijke bril bekijkt. Lees meer

Algoritmes zorgen ervoor dat we steeds meer in een eigen informatie/nieuwsbubbel terecht komen. Om open te blijven staan voor nuances, om openheid en onbevooroordeeldheid te bevorderen is het interessant om iemand te volgen en je blik te openen voor een zienswijze, voor argumenten van mensen waar je het misschien niet direct mee eens bent. Die kunnen je op andere artikelen en inzichten wijzen. (Inspiratiebron: Eric Smit van Follow The Money.)

Maak iets. Een voorstelling, een boekje, een gedicht, een schilderij. Plant een boom. En laat daarmee iets achter voor de anderen die na jou komen. Of doe iets, zeg iets. Iedereen kan, op zijn of haar manier, het antiracistische geluid verspreiden. (Bron: Romana Vreede)